abonneer nu
vinkje
DE STELLING
poll
Vaccineren
Bol.com moet stoppen met het onder de aandacht brengen van niet-wetenschappelijke boeken waarin wordt betoogd dat kinderen niet gevaccineerd moeten worden. Dat vindt staatssecretaris Blokhuis. Volgens Blokhuis staan er "keiharde leugens en klinkklare onzin" in de boeken. Onze stelling: het is goed dat de staatssecretaris omstreden publicaties wil weren uit het winkelaanbod.
dossiers
De Provinciale Statenverkiezingen van Drenthe vinden plaats op 20 maart ...
Schiphol wil in de toekomst ongeveer 10.000 vluchten naar Lelystad Airpo...
Drie voormalige directeuren van de regionale netbeheerder Rendo in Meppe...
Willeke Dost verdween in 1992. In al die jaren is er door politie en Ope...
Plus Artikelen
Meppel - Jongeren van diverse Drentse brandweerkorpsen hebben zaterdag a...
Meppel - Koningsdag in Meppel vindt dit jaar in afgeslankte vorm plaats....
Zuidwolde - Liefhebbers van toptennis kunnen vanaf zondag 7 april terech...
Havelte - De zoektocht naar een enthousiaste horecaondernemer voor het i...
Bien Blogt

Oorverdovend stil

Door Jacobien de Haan op vrijdag 1 februari 2019 16:45
  • ignore touch

    Jacobien de Haan. © Martijn Bijzitter

mail pinterest

Over leven met kanker, het moederschap en andere dingen die ik tegenkom op mijn weg van hier naar daar.

Dan komt de radioloog binnen. Ze gaat tegen mij aan zitten en pakt mijn handen vast. Ze kijkt mij aan. ‘Het is niet goed wat we in je borst hebben gezien.’

Mijn oren toeteren.

Waarom schreeuwt ze zo?

Dan volgt een oorverdovende stilte.

Ontzet gaan mijn ogen van haar naar Theo. Ze praten met elkaar en tegen mij. Ik zie dat ze tegen mij praten. Maar ik hoor alleen het schreeuwen van mijn hart: ik wil niet dood, ik wil mijn kinderen niet verlaten.

Mijn ogen zoeken Theo’s geschokte gezicht en ik roep hun naam.

Hun naam!

Mijn hele lijf begint te trillen, tranen stromen over mijn wangen, Theo houdt mijn handen vast als de radioloog gaat doen wat ze moet doen.

Ik ben daar niet meer. Ik ben weg. Waar weet ik niet, maar niet meer daar. Niet meer in dat lijf met die kanker. Nu even niet. Als de biopt is genomen kunnen we naar huis. Naar mijn moeder. Naar mijn schoonvader. Naar onze kinderen.......

Hoe vertel je dit, zodat het niet een bominslag is?

Theo is mijn rots. Hij praat, hij belt, hij legt uit, hij troost.

Ik ben er niet. Ik ben weg.

Ik weet niet waar ik ben maar niet daar, waar mijn moeder wit wegtrekt en huilend op een stoel zakt. Het lukt ons die avond om ‘gewoon’ te doen. Morgen vertellen we het aan de kinderen. Dan is het zaterdag en hebben ze de tijd eraan te wennen.

Dat lukt.

Slapen lukt niet.

De Grote Gedachten komen binnen, ongevraagd als Ongenode Gasten.

Langzaam voel ik me raar worden. Mijn hart gaat steeds sneller kloppen. Mijn ademhaling versnelt.

Ik raak in paniek. Het duurt even voordat ik weer tot mezelf kom.

Dan besluit ik; dit niet weer. Dit brengt me waar ik niet wil zijn.

Ik ga dit het hoofd bieden, hoe dan ook…..

Dat was toen.

Nu staan we op het punt om in de auto te stappen om naar onze afspraak op de afdeling Genetica in het UMCG te gaan. De zon schijnt en de vogels fluiten er lustig op los. Het voorjaar komt eraan.

Wordt vervolgd.