abonneer nu
tip de redactie
Tip de redactie
Heeft u een goede tip voor de redactie, of heeft u een nieuwswaardige of gewoon mooie foto gemaakt? Laat het ons dan weten. Let op! Dit is bedoeld voor tips. Persberichten kunt u sturen naar bureauredactie@boom.nl
Tip de redactie
Upload een foto
dossiers
Het voormalige gebouw van Stad & Esch Zuideinde en de vroegere Zuidersch...
Schiphol wil in de toekomst ongeveer 10.000 vluchten naar Lelystad Airpo...
Talen Recycling en de gemeente Staphorst hebben een conflict over de gro...
In de nacht van woensdag 31 oktober op donderdag 1 november ontstond er ...
Ondernemen in Meppel: Judith Veldhuis-Lampe

‘Groot leugenachtig verhaal’

Door Judith Veldhuis-Lampe op vrijdag 3 november 2017 11:00
  • ignore touch

    Vrouwe Justitia

mail pinterest

Het zijn drukke tijden in de media. Beschuldigingen over ernstige feiten, interviews op tv, advocaten roepen dat ‘het een groot leugenachtig verhaal’ is. Wie zal het zeggen? Het gevolg is aangifte bij de politie.

Wanneer iemand dingen vertelt en daarmee iemands goede naam aantast, kan dit smaad zijn. Laster is erger: dan is er sprake van het moedwillig iemand beschuldigen van een onwaar feit. Een leugen dus. In Nederland is het verboden dingen over een ander te vertellen die niet waar zijn. Zowel smaad als laster zijn strafbaar.

Enkele jaren geleden speelde een interessante zaak over dit onderwerp. Een politicus, laten we hem John noemen, had zich als minderjarige behoorlijk misdragen. John werd door de rechter zelfs veroordeeld voor carjacking, aanranding, diefstal, inbraak et cetera. Jaren later, tijdens verkiezingstijd nota bene, zag John in de krant opeens berichten verschijnen over deze veroordelingen. ‘Verdorie, dacht John, kom ik nu nooit van dit verleden af?’ Bovendien werd in de krant geciteerd uit een rapport van de reclassering, waarin stond dat een psycholoog dacht dat John als volwassene wel eens een psychopaat kon worden. John zag natuurlijk zijn politieke carrière al mislukken. Wie wil er nu stemmen op een criminele psychopaat?

John ging naar de rechter en vroeg om een verbod op deze publicaties. De rechter oordeelde dat de krant wel degelijk mocht schrijven over de veroordelingen van John. Dat waren immers feiten, ze stonden vast en als volwassene mocht John best op zijn gedrag worden aangesproken. Zeker als publieke figuur met politieke ambities. Maar de rechter vond dat de krant niet mocht schrijven over het rapport van de reclassering. De inhoud daarvan stond helemaal niet vast, terwijl de krant het wel als feiten presenteerde. John won en verloor de zaak tegelijkertijd.

Het gaat in dit soort zaken om een botsing van twee belangrijke rechten: het recht op vrijheid van meningsuiting tegenover het recht op bescherming van de eer en goede naam. Welk recht wint in het specifieke geval? Of kent een zaak misschien toch vooral verliezers? De toekomst zal het uitwijzen.