abonneer nu
Het moderne leven

Dus… oud

Door Misja Boonzaayer op vrijdag 25 mei 2018 19:45
  • ignore touch

    Liefde is van alle leeftijden. © Pixabay

mail pinterest

Ik heb mijn ouders lief. Heel lief. Het is dat volgens onze kinderen meneer Boonzaayer en ik de liefste ouders van de wereld zijn, anders waren mijn ouders dat zeker geweest. Nou ja, behalve dan die keer dat...

mijn vader vroeg: “vinden jullie dat een mooie pop?”, toen mijn zussen en ik kwijlend voor de etalage van de speelgoedwinkel stonden, en nadat wij dat heftig knikkend bevestigd hadden hij antwoordde: “dat wilde ik alleen maar even weten.” Sindsdien betrap ik mezelf in de diepste krochten van mijn onderbewuste soms op net iets teveel begrip voor Chucky. Maar verder heb ik een uitstekende jeugd gehad.

Ik bracht mijn jeugd door in een zogeheten bloemkoolwijk (serieus. Dat zou ik zelf nooit kunnen bedenken) waar de woonerf-regels golden en waar ik mezelf volkomen veilig waande als ik achter de bal aanrende de straat over. Met een lagere school waar mijn moeder met mijn verjaardag nét iets te laat de traktatie kwam brengen die ik zelf had bedacht. De allermooiste traktatie ever. Ondanks haar totale gebrek aan geduld van mijn moeder. Want vanwege mijn gebrek aan oog voor detail. En zo waren we allebei tevreden.

Het was een tijd die nooit over zou gaan.

Nou ja, tot ik naar de middelbare ging. Toen waren mijn ouders even in een mindere fase hoor, poe hee. Hadden ze ineens allemaal regels en zo, die echt serieus nergens op sloegen. Toen hebben ze echt een poos heel erg lopen zeuren. Dat kwam natuurlijk vooral omdat ik groeide. Mentaal bedoel ik. De wereld lonkte namelijk (maar ik mocht dus niet van mijn ouders liften naar Noord-Afrika, ook weer zo bekrompen). Nou ja, en voor ze het wisten, stond ik met mijn wasgoed op de stoep.

Ze worden oud. Terwijl wij nog van hartenlust proberen zes taakjes tegelijk uit te voeren omdat we anders geen idee hebben hoe we het voor elkaar krijgen, is mijn moeder bij met de was. Want alle tijd. En het is niet meer zoveel. Bij ons daarentegen, is de bodem van de wasmand als vermist opgegeven. Niet op de laatste plaats omdat Puber zich minstens drie keer per dag omkleed naar de ideale outfit voor die dag. Maar dat begrijp ik toch niet.

Ik weet nog hoe ik haar voor het eerst in mijn armen had. Nu staat ze bijna met haar wasgoed op de stoep. Ze wordt oud.