abonneer nu
Het moderne leven

Dus… ruggengraat

Door Misja Boonzaayer op vrijdag 23 november 2018 16:45
  • ignore touch

    © Boom uitgevers Nieuwsmedia

mail pinterest

Het was alsof ik vertelde dat we voor de rest van ons leven spruiten moesten eten. Of nee, erger, alsof ik vertelde dat de wereld verging. Nee, nog erger: het was alsof ik vertelde dat de wereld nét niet verging, en dat wij de enige overlevenden waren. Er was geen wifi.

Zoals vaker bij ingrijpende gebeurtenissen, kwam ook deze als in slow motion bij hen aan. Eerst verscheen ongeloof op het gezicht. Toen woede.

Ondertussen was ik onder de tafel gaan zitten met mijn helm op. Puber stampte en rende naar ‘haar’ kamer, dochter explodeerde en riep een aantal woorden die eigenlijk niet mag zeggen en zoon begon te huilen. Hard. Ik was de slechtste moeder ever.

Hoe had ik een vakantiehuisje kunnen boeken zonder wifi? Wat was er door mij heengegaan toen ik dat besluit nam? Ik verweerde me van onder de tafel vandaan dat we toch spelletjes konden doen. Dat als we creatief waren dat we helemaal geen wifi nodig hadden. Dat we gewoon in andere oplossingen moesten denken. Maar dat was (weer een woord dat ze niet mogen zeggen) en ik bleef de slechtste moeder ever. Maar de wifi bleef weg dus we hadden het ermee te doen.

Het werd een heerlijke vakantie. Tijdens een potje bingo heb ik nog een keer het woord wifi gehoord maar bij het bakken van de appeltaart was het woord toch echt helemaal verdwenen.

Gesterkt door de kracht van draadloos ging ik na mijn vakantie weer aan de slag met de organisatie van een conferentie. Voor zo’n 600 pubers. Waar we allemaal goede voornemens voor hadden. Want al die professionals in het bedrijfsleven, die kijken veel te veel naar hun schermpjes. Die worden helemaal murw van PowerPoint. Die krijgen vergroeide nekjes omdat ze altijd naar een niet ergonomisch opgehangen scherm moeten kijken. En dat licht van die beamer, dat kan nooit gezond zijn.

Nee, we gingen het anders doen. Geen PowerPoint. Geen schermkijkerij. Geen beamer.

Het was alsof ik vertelde dat we de hele dag spruiten moesten schillen. Nee, alsof ik vertelde dat de wereld verging, en alleen het conferentiecentrum bleef staan. En dat het een conferentiecentrum met tapijttegels en systeemplafonds was. Met slechte koffie. Ik was de slechtste moeder ever.

Van onder mijn bureau vandaan verweerde ik me nog dat we toch creatief konden zijn. Maar toen kwamen er een paar woorden die je niet mag zeggen. En toen ging ik overstag. Het wordt een conferentie mét beamer. Zonder ruggengraat…