abonneer nu
Het moderne leven

Dus… railcatering

Door Misja Boonzaayer op vrijdag 7 december 2018 16:15
  • ignore touch

    © Pixabay.com

mail pinterest

Op vrijdagavond, of als er visite was, dan haalden mijn ouders iets lekkers in huis. Voor bij de borrel. Dan was er sinas voor ons, en chips, en er was eten voor de Grote Mensen. Die hielden namelijk van de meest onsmakelijke dingen denkbaar.

Rockfort, wijn, olijven, blokjes belegen kaas met gember… ik kon me er geen voorstelling van maken dat ik dat ooit vrijwillig tot me zou nemen. Mijn vader verzekerde me dat je dat moest leren eten en drinken. Net als eieren, koffie en roomboter. Ik moest het leren, en wachten tot ik ouder was. 

De jaren verstreken en ik ging van sinas zonder prik naar spa rood naar willekeurige witte wijn naar die ene specifieke Chardonay met de juiste balans tussen het frisje en een beetje een vetje. Ik ging van witte boterhammen met vruchtenhagel naar witte boterhammen met jonge kaas naar volkoren boulle met old Amsterdam naar poke bowls. En van ranja naar koffie naar goede koffie.

Ik kan heel vrolijk worden van een goede kop koffie, een lekker kaasje of een goed glas wijn. En, in een causaal verband, ik kan heel chagrijnig worden van slechte koffie, kaas of wijn. Zoals de meeste koffie op kantoren (“doe mij maar een 4432, met een beetje suiker, dan proef je de koffie niet, [hard gelach om eigen grap]”). Die is werkelijk zo smerig, dat ik me afvraag of alle ministers van volksgezondheid notoire theedrinkers waren. De koffie op school, als je op de gang staat te wachten tot je kind klaar is met zijn buitenschoolse activiteit tussen 18.30 en 19.00 uur. Die is zo vies dat ik twijfel aan de kwaliteit van het onderwijs.

Maar misschien wel de aller-aller-aller smerigste koffie is de koffie van de railcatering. En dat komt misschien wel, omdat die railcateraars niet alleen onmeunig vieze koffie schenken, maar ook nog eens een keer zo intens vrolijk zijn, dat je er spontaan chagrijnig van wordt.

Die vrolijkheid, die gaat door merg en been.

Het begint al als ze omroepen dat ze zo meteen langskomen. Zodra de railcateraar gaat omroepen hoor je het al: we hebben zo’n dienstverlenende vrolijkerd. Zo een die je niet vriendelijk kunt negeren. Die binnenkomt met z’n ongemakkelijke rugtas, maar erbij kijkt alsof hij het leuk vindt.

Dat soort mensen, die zou ik dan wel door elkaar willen schudden.

Die zou ik willen zeggen: prima dat je zó vrolijk doet dat ik je wel zou willen slaan, maar neem dan in hemelsnaam goeie koffie mee!