abonneer nu
vinkje
DE STELLING
poll
Gele hesjes
Na Frankrijk en België zijn er nu ook protesten van 'gele hesjes' in Nederland. De beweging in Nederland is nog niet zo groot, in Meppel waren zaterdag minder dan tien actievoerders op pad. Onze stelling: Ik doe mee met de gele hesjes want de kosten voor levensonderhoud rijzen de pan uit.
Plus Artikelen
Meppel - Architect Rob Moritz presenteerde tijdens het gesprek met de co...
Meppel - Met de nieuwe afvalverordening betalen bedrijven in de binnenst...
Meppel - Het is onmogelijk om het gebouw van de Zuiderschool een herbest...
Ruinerwold - De weersvooruitzichten waren somber, maar de harde wind van...
Human Interest

Barbara Mahler: 'Een plek gevonden om oud te worden'

Geplaatst op vrijdag 13 januari 2017 19:54
  • In Lhee en wijde omgeving kennen mensen Barbara Mahler als 'De Takkenvrouw'. © Frens Jansen

pinterestmail

Lhee - Ze woont inmiddels langer in Nederland dan ze deed in haar geboorteland Duitsland. Tweeëndertig jaar om precies te zijn. En pas nu, uitgerekend op de dag dat deze krant verschijnt, vraagt ze de Nederlandse nationaliteit aan.

Waarom niet eerder die naturalisatie? 'Ik dacht altijd dat het heel duur was of dat ik een ingewikkelde inburgeringscursus moest doen. Maar je kunt gewoon naar de gemeente toe stappen en zeggen: ik wil Nederlander worden. Als je aan bepaalde voorwaarden voldoet natuurlijk. Ik woon hier nu al zo lang. Het houdt een keer op. Ik voel me geen buitenlander meer.'

Barbara Mahler (52) moet er zelf wel een beetje om lachen dat ze na al die jaren dan toch echt Nederlandse wordt. 'Voor het dagelijkse leven maakt het niet zo veel uit, maar ik mocht bijvoorbeeld niet stemmen. En het verlengen van mijn paspoort was ook altijd een heel gedoe. Helemaal naar de ambassade in Amsterdam.'

Minder stug

Voor hetzelfde geld, zo vertelt Barbara, was het hele Nederlandse feest destijds niet doorgegaan. Ze leerde haar Nederlandse man Maarten Michiel, die op het moment van dit gesprek niet thuis is, kennen in Zuid-Duitsland. Barbara: 'We gingen samenwonen en het had Nederland of Duitsland kunnen worden. Vanwege de opleiding van mijn man kozen we voor Nederland. Zeist, om precies te zijn. Nederland trok mij enorm. Ik vond het veel vooruitstrevender. En Nederlanders minder stug. Jazeker, al mijn familie woont daar nog. Mijn vader is overleden, maar mijn moeder, mijn zus en twee broers, al mijn neven en nichten... Allemaal zijn ze in Duitsland gebleven. Natuurlijk was het voor mijn ouders moeilijk dat ik zo ver wegging. Mijn moeder hielp met verhuizen en ik weet nog dat ze later zei dat ze de hele terugweg aan één stuk door had gehuild. Ja, ik begrijp nu wat ze bedoelt....' Barbara en Maarten Michiel zagen een van hun vier kinderen uitvliegen naar Zwitserland. 'Het is het moment dat ze écht hun eigen keuze maken, dat ze je écht niet meer nodig hebben. Dat doet even pijn.'

Grote overstap

Zeist werd ingewisseld voor het Brabantse Oploo en na 24 jaar – in 2011 – volgde de grote overstap naar Drenthe. 'Ja, ja, over al die rivieren', zegt Barbara lachend. Aan haar spraak doet niets nog denken aan haar Duitse achtergrond. 'We hadden heimwee naar Drenthe. Mijn man kwam hier als kind al en toen we een gezin hadden, zijn we hier ook regelmatig naartoe gegaan. Maarten Michiel kreeg werk in Kampen en dat was te ver van Brabant. We zijn gaan zoeken, cirkels gaan rijden om te kijken waar het mooi was. Ineens dachten we: hoe ver is het eigenlijk van Drenthe? Vanaf dat moment gingen we hier zoeken en toen we dit huisje in Lhee hadden gezien, was het snel gebeurd. In juni hebben we voor het eerst gekeken, in oktober was alles rond. We hebben hier een plek gevonden om oud te worden. Ja, dat hopen we echt. Dwingeloo is net groot genoeg, de winkels en zorg die je nodig hebt, zijn er. Je stapt op de fiets en je zit helemaal in het groen. En die stilte als het donker is... ’s Nachts hoor je de uiltjes. We hebben bij een woning gekeken aan de Beilervaart, ik kreeg er koude rillingen van. We zijn allebei natuurmensen. Je komt vanaf de hei aangefietst en dan is het zo enorm landelijk. En lekker oud. Er ligt een geschiedenis onder waar je je petje voor afneemt.'

'De Takkenvrouw'

Barbara staat op en gooit nog een houtblok in het kacheltje. Het kacheltje dat ervoor zorgt dat de fraaie schuur achter de woning, speciaal gebouwd en ingericht als werkplaats voor Barbara, lekker warm blijft. In Lhee en wijde omgeving kennen mensen Barbara Mahler als 'De Takkenvrouw'. Sinds ze jaren geleden op een markt op de Brink in Ruinen een man op de grond zag zitten met een bos wilgen in z'n hand, heeft het vlechten haar niet meer losgelaten. 'Het fascineerde me enorm. Je hebt niets nodig, alleen een paar takken en een snoeischaar. Met spul dat je zelf heb geoogst, kun je iets maken dat een levenlang met je meegaat. Je bent zelfvoorzienend. Ik ga zelf op pad en pak wat voorhanden is. Wat groeit hier? Oké, dan gaan we dat proberen. Gisteren heb ik nog een lariks geknipt, mooie lange scheuten. Ja, de snoeischaar heb ik altijd in de fietstas!' Uiteraard, zo haast ze zich te zeggen, heeft ze goede contacten met de boswachter. En haar naaste omgeving denkt zorgvuldig met haar mee. 'Steeds vaker komen er mensen naar me toe die hebben gesnoeid en vragen of ik iets kan gebruiken. Dat vind ik echt geweldig.'

De mandenmaakster geeft cursussen, workshops en demonstraties, maar is zelf ook nog in de leer. 'Ik ga één keer in de maand een dag naar een mandenmaakster in Noord-Holland. Dat echtpaar is echt supergoed. En in de zomer zijn we een hele week in Wilhelminaoord, een waar familiegebeuren. Daar wordt veel kennis uitgewisseld. Ik maak het liefst vrije dingen en geef er net een ander tintje aan. Iets wat je niet bij de Blokker kunt kopen.' Werken met kinderen is ook haar grote liefde. 'Je kunt ze laten zien hoe simpel het kan zijn. Ze reageren vaak heel verbaasd. 'Ik wist niet dat ik dat kon!' Het is de eenvoud waar kinderen op aanslaan.'

Boze mensen

Een Zuid-Duitse, happy in Lhee, een Drents dorpje van nog geen 300 inwoners. 'Ik weet hoe belangrijk het is dat je je welkom voelt op de plek waar je woont, ongeacht je geschiedenis of achtergrond. Daarom hou ik m'n hart vast wat betreft de ontwikkelingen in de maatschappij. Die sfeer van: jij wel, jij niet. Ik merk er hier niets van, maar je hoeft maar in de trein te stappen en je hoort boze mensen. Die felheid van: in maart zullen we wel zien! Best eng.' In de buurtschap, onder de rook van Dwingeloo, is verharding een ver-van-mijn-bedshow. 'Het is de stilte, de natuur, de rust. Nee, als het niet moet, gaan we hier zeker niet weg.'

whatsappTip de redactie via WhatsApp! Voeg 'Meppeler Courant' toe als contact in uw telefoon, 06-5751 5176, en stuur ons uw tips, foto’s en video’s.