abonneer nu
Muziek

Gitaar regeert tijdens eerste dag Dicky Woodstock

Door Wouter Bessels op Friday 3 August 2018 07:03
  • Di-Rect op Dicky Woodstock. © Wilbert Bijzitter

  • Di-Rect op Dicky Woodstock. © Wilbert Bijzitter

pinterestmail

Steenwijkerwold - De minuut stilte ter nagedachtenis aan Folkert Munsterman zorgde donderdagavond rond kwart voor acht voor een oorverdovende stilte op het terrein van het Dicky Woodstock Popfestival. Daarna kon de dertigste editie keihard los gaan. En hoe.

Oorverdovend, dat zijn ook de prijsnummers van de eerste dag Dicky Woodstock. De affiche voor de grote tent is er donderdag eentje om je vingers bij af te likken. Om achtereenvolgens Claw Boys Claw, Di-Rect en Triggerfinger te programmeren getuigt van kennis van zaken. Niet slechts op muzikaal vlak, maar ook vanuit het oogpunt van de bezoeker. Culinair-muzikaal gezegd: smakelijk trio van rockbands met een licht pittig alternatief sausje. En het aantal gitaren is vanavond niet op vijf handen te tellen.

Claw Boys Claw

Claw Boys Claw, een legendarische naam van eigen bodem. Amsterdamse veteranen van de vaderlandse poppodia. Na 35 jaar heeft het drietal nog weinig van zijn elan verloren, waarbij de groep energieke poprock een uur lang de tent in wordt geslingerd. Soms lekker buiten de lijntjes, vol vreemde gitaarsolo’s die ook de handen op elkaar krijgen. Verrassend genoeg blijft de enige hit van de band, Rosie, achterwege.

Zanger Peter te Bos blijft het ludieke ongeleide projectiel. De ideale frontman. ‘Hoelaat begint het Zwientje tik? Zaterdag? Jammer, had ik graag aan meegedaan’. Waarop hij lijnrecht door het publiek loopt om de geluidsman een hand te geven. Aan het einde bedankt hij speciaal degene die ‘de prachtige tentversierselen heeft opgehangen’. Spreekt de jarenlange ontwerper van het Lowlands-logo. De trouwe fans vooraan hebben het erg naar hun zin, maar ook de rest van de redelijk gevulde tent kan Claw Boys Claw prima bekoren.

Di-Rect

Di-Rect kan daarna weinig fout doen. De tent stroomt snel vol voor de hoofdact uit Den Haag. De band met gitarist Spike en drummer Jamie vond zichzelf opnieuw uit toen zanger Marcel Veenendaal negen jaar geleden erbij kwam. De band geeft flink gas, de drie blazers werken sfeerverhogend en met hits als Times are changin’ en This is who we are is het feest compleet. Ieder liedje van Di-Rect bevat wel een geweldig hook om mee te zingen en werkt naar een energieke climax. Het ontbreekt de groep geen moment aan aandacht en klasse.

Klein smetje: Veenendaal is matig bij stem. Dat doet niets af aan het enthousiasme. Met zo’n uitzinnige tent op Dicky Woodstock kan de groep zich geen beter achtergrondkoor wensen. Een wervelend optreden en met recht hét concert waar je donderdagavond bij moest zijn.

Triggerfinger

Iets na elven is het tijd voor Triggerfinger. Een band als geen ander die weet hoe je het festivalpubliek moet bespelen. De strakke rock ’n roll zit vol aparte wendingen en beukt er lekker op los, met een moshpit vooraan tot gevolg. De Antwerpenaren spelen wat oud werk en een paar nieuwe van laatste plaat Colossus, om daarna het avontuur op te zoeken. Dan klinkt Triggerfinger bij vlagen ontoegankelijk, maar uitdagend. De tent wordt flink op de proef gesteld, de aandacht blijft er lastig bij. Als dan tegen het einde het titelstuk van Colossus wordt ingezet, gaat de trein weer harder rijden. De drumsolo van het viertal toont aan dat we hier met een hecht en passievolle band te maken hebben. Met een luid applaus tot gevolg. Eind goed, al goed.

The Crooked

Waar Pleasure Weiland de hele avond uitkeek naar de komst van Lil’ Kleine – het financieel welgestelde enfant terrible maakte zijn reputatie opnieuw waar – was de rocktent volledig in de ban van het jonge talent. Konden Mantra en Voltage al rekenen op behoorlijk wat belangstelling en enthousiasme, bij The Crooked en vooral Spit kon de liefhebber van het stevige genre niets anders concluderen dat de hardrock onder jonge musici wel snor zit. The Crooked speelde vol passie en liet een bij vlagen onversneden rauw geluid horen. De perfecte opmaat voor de verrassende keuze aan covers die Spit, die alle kanten opschoot. Van Queen tot Alice In Chains en van Rage Against The Machine tot David Bowie.

In de grote tent zet op dat moment hitmachine Vangrail de grote tent in vuur en vlam. Rond half twee gaat de stekker eruit. Vooral de gitaren hebben hun werk vanavond goed gedaan. Tijd om de oren rust te gunnen. Nog twee dagen Dicky Woodstock-gekte te gaan. Sepultura, Mothers' Finest, Bökkers. Nóg meer gitaren. Rock around the clock!

Wouter Bessels

whatsappTip de redactie via WhatsApp! Voeg 'Meppeler Courant' toe als contact in uw telefoon, 06-5751 5176, en stuur ons uw tips, foto’s en video’s.