abonneer nu
Recensies

Veldhuis & Kemper verdiepen hun relatie

Geplaatst op maandag 15 april 2019 17:51
  • Veldhuis & Kemper. © Mart Boudestein

pinterestmail

Steenwijk - Richard Kemper en Remco Veldhuis hebben een jaar lang niet samen opgetreden. Ze spelen in ‘Geloof ons nou maar’ een gevarieerd spel van terugkeer en hernieuwde kennismaking.

Locatie: De Meenthe, Steenwijk
Bezoekers: 360
Waardering: ***

Ze wisselen onderhoudende en soms sprankelende dialogen af, met hier en daar weinig originele samenspraak over de tijd dat ze zichzelf solistisch hebben moeten vermaken. Nou ja, en natuurlijk in aanwezigheid van hun partner wat tot enkele clichématige grappen leidt.

Gevarieerd is hun nieuwe programma zeker, maar bij vlagen ontbreekt de voor cabaretiers onontbeerlijke scherpe spanning. De scenes volgen zich weliswaar in een mooi tempo op, maar een aantal verhaallijnen is ronduit overbodig. Veldhuis & Kemper excelleren op de hen bekende wijze in prachtige liedjes. Wat schrijven ze samen toch fraaie composities en wat zingen ze goed. De hoge kwaliteit van de verfijnde en veelkleurige samenzang en de intelligente teksten zijn hun handelsmerk. Wat brengen ze ook dit keer weer een paar juweeltjes van liedjes, zoals ‘Leef me, Geef me’.

Bravoure

Het pianospel van Kemper is trefzeker en waar nodig expressief of ingetogen. Over expressie gesproken, de bravoure en het machogedrag spatten vooral bij Richard Kemper af en toe doelbewust van het toneel af. Dat kan een onsje minder. Regisseur Geert Lageveen had best wat strenger voor het bekende duo mogen zijn. Het wegsnijden van sommige scenes levert geen verlies aan kwaliteit op. Het spel over een kinderfeestje waarbij vader Kemper zich danig opwindt, voegt niets wezenlijks toe aan de kern van het programma. Natuurlijk heeft hij het als betrekkelijk oudere vader best wel eens moeilijk, maar het is toch vooral de relatie met zijn vakbroeder die in het nieuwe programma centraal staat.

Stoelen

Daarvoor gebruiken Veldhuis & Kemper een origineel beeldmiddel als rekwisieten in een verder leeg decor, op de vleugel na: houten stoelen die gaandeweg steeds groter worden. Kemper wil zijn theatermaat recht in de ogen kijken.

De theatrale en gepassioneerde leidraad daarvoor is de beroemde performance ‘The artist is present’ van kunstenares Marina Abramovic in het MoMa in New York. Op een van de 80 dagen gaat kunstenaar Ulay tegenover haar zitten, de man met wie ze twaalf jaar een relatie had. Tranen wellen op in haar ogen. Dit indrukwekkende emotionerende beeld wordt in het programma als slot geprojecteerd.

Richard Kemper en Remco Veldhuis hebben plaats genomen op het grootste formaat stoel en kijken elkaar stilzwijgend aan. Alleen de tranen ontbreken. Het is een prachtig slot dat illustratief is voor de grote creativiteit van het veelzijdige duo.

Simon Carmiggelt

Beide cabaretiers zijn spitsvondig. Ze reageren alert en humoristisch op de verhuizing van een bezoeker van rij 1 naar rij 4. Een onverwachte hoestbui van Richard Kemper vangen ze beiden gevat op. We komen ook in dit programma weer meer over hen te weten. Kemper moet zich niet overgeven aan imitaties. Dat kan hij veel beter aan Veldhuis overlaten die daarvoor een uitgebreid repertoire heeft. Zijn vertolking van een Syrische vluchteling is hilarisch.

Kemper speelt dat hij zijn hele leven eigenlijk te oud was voor zijn leeftijd. Dit illustreert hij met de mededeling dat hij op zijn twaalfde alle boeken van Simon Carmiggelt had verslonden. Dan klinkt tot twee keer toe plotseling de rustige, vaderlijke en ironische stem van Carmiggelt, een schrijver die nog maar zelden prijkt op de boekenlijstjes van middelbare scholieren. Het is een aardige vondst, zoals er meer zijn in ‘Geloof ons nou maar’. De beste vondst is dat ze elkaar weer hebben gevonden.

Ton Henzen

whatsappTip de redactie via WhatsApp! Voeg 'Meppeler Courant' toe als contact in uw telefoon, 06-5751 5176, en stuur ons uw tips, foto’s en video’s.