abonneer nu
Recensies

Monoloog ‘De Laatste’ zaait verwarring

Geplaatst op woensdag 5 december 2018 22:35
  • Scène uit ‘De Laatste’ van Jack Wouterse. © Hans Anderson

pinterestmail

Meppel - De bezoeker van Jack Wouterse’s voorstelling 'De Laatste' krijgt twee velletjes met een programma te verwerken.

Locatie: Ogterop, Meppel
Aantal bezoekers: 150
Waardering: **

Het eerste is een gekleurd, gedrukt velletje waarop, zoals te doen gebruikelijk, staat vermeld waar het stuk over gaat, wie het speelt, wie de regisseur is, etc.

Het tweede, zwartwitte velletje ligt op de stoelen in de zaal en daarop staat, naast de samenvatting, vermeld dat Jack Wouterse niet alleen het spel voor zijn rekening heeft genomen, maar ook de regie, het schrijven van de tekst, de muziek, de kostuums, etc. Kortom, alles.

Welke van de twee moeten wij geloven? Aangezien de flyer in de zaal de meest recente is, moeten we maar uitgaan van de versie waarin Jack Wouterse figureert als een soort alles-kunner. Maar ja, zoals de wandtegeltjes ons zo nu en dan helpen herinneren, wie alles wil krijgt meestal niets. Bij de alles-kunner valt ook op wat hij níet kan. En dat is bij Wouterse aardig wat.

Gekeuvel

Neem de tekst: Wouterse doet zijn monoloog in een taaltje dat je weliswaar vaak op de tv en op straat hoort, maar dat spanning en scherpe woordkeus ontbeert. Het is gekeuvel, zelfs als hij tot ferme uitspraken komt, zoals de opsomming van alle dingen waar hij bang voor is. Zelden hoor je een opvallende zin passeren. De plot werkt toe naar een geforceerde climax, waarbij ineens nieuwe personages opduiken.

Tweede euvel is het gebrek aan regie. Veel scènes worden lang uitgesponnen, zoals meteen al aan het begin, wanneer hij met een lamp staat te zwaaien achter een donker, doorzichtig doek. Zolang de toeschouwer nog niet weet waar het over gaat heeft dit soort vaagheid weinig zin. Ook beweegt Wouterse zich vaak met een camera in de hand dicht langs de vele voorwerpen in de rommelige kamer waar hij in verblijft. Natuurlijk kunnen voorwerpen een verhaal vertellen, maar dat doen ze niet in een willekeurige volgorde.

De lange, trage shots van een voor hem uit lopende hond zeggen weinig. De situatie lijkt op het eerste gezicht best dramatisch. De 67-jarige Jacob van Dam is bezig met een heroïsche onderneming, een film maken, die alles moet zeggen over zijn leven. Zijn vrouw Laura, met wie hij gevlucht is uit dat ‘kutland’ Nederland, - hij legt niet uit waar die kwalificatie op gebaseerd is - is kort na aankomst in Spanje bij een ongeluk om het leven gekomen. Zij heeft hem een lijst met allerlei nuttige en praktische adviezen nagelaten, o.a. ‘neem een vriendin’, die hij punt voor punt in de voorstelling naloopt om te zien of hij daaraan voldaan heeft.

Onverwachte wending

Later volgt er nog een onverwachte wending, als hij terugkeert naar Nederland en vervolgens zijn kleinzoon redt uit de handen van diens (buitenlandse) vader, die hem ontvoerd heeft naar zijn eigen land. De redding wordt, terwijl Wouterse zwijgt, getoond middels een opgenomen filmpje op een smartphone en is haast niet te volgen. Een ander advies van de vrouw was: Ga schilderen. Dat heeft Wouterse dan ook zeker gedaan. Het decor bevat talloze tekeningen en schilderijen die hij zelf gemaakt heeft, maar die het niveau van amateurisme niet overstijgen. Een moedige, maar zinloze klus. Tja, dan ga je toch denken: was dat eerste programmavelletje maar waar geweest.

Theo de Jong

whatsappTip de redactie via WhatsApp! Voeg 'Meppeler Courant' toe als contact in uw telefoon, 06-5751 5176, en stuur ons uw tips, foto’s en video’s.