abonneer nu
Recensies

Van toneelstuk 'De Waarheid' is niets waar

Geplaatst op woensdag 30 januari 2019 14:38
  • De cast van ‘De Waarheid’. © Mark Engelen

pinterestmail

Meppel - Er is in de filosofie een uitspraak, waar je, als je er lang over nadenkt, horendol van wordt: ‘Alle Kretenzers liegen’, zegt Simon de Kretenzer. Die uitspraak heeft het intrigerende van de vroegere cacaobusjes van Droste, waar een verpleegster op stond, die een cacaobusje in haar handen had, waarop een verpleegster stond … Enzovoort. Tot in het oneindige.

Locatie: Ogterop, Meppel
Waardering: *****

Michel, een van de personages in het stuk ‘De waarheid’ is net zo’n figuur als Simon de Kretenzer, alles wat hij zegt is gelogen en ook het feit dat hij liegt is gelogen, althans, dat vindt hij zelf, want dat hij zijn vrouw en zijn beste vriend voorliegt doet hij alleen maar voor hun bestwil. Maar hij ontsteekt in grote woede als hij merkt dat zijn vrouw en zijn vriend hetzelfde met hem doen. Gelukkig – voor hem! – merkt hij ook niet alles….

Schone schijn

Het stuk ‘De waarheid’ van de Franse schrijver Florian Zeller, van wie we hier vorig jaar ook al De vader hebben gezien, zou echter niet boven het niveau van Boeing boeing uitstijgen, een stuk waar seksuele ontrouw ook tot grote hoogte wordt gevoerd, als er niet een veel dringender vraag achter schuilging, namelijk: wat heb je aan de waarheid?

Iedereen, tot Donald Trump aan toe, roept dat hij of zij de waarheid wil en niets dan de waarheid; een ‘leugenaar’ genoemd worden is een belediging, maar klopt dat wel? Hoeveel mensen zijn er niet meer gebaat bij de schone schijn?

Dat is de vraag waar dit stuk voortdurend op hamert. Het knappe van de manier waarop Florian Zeller het in elkaar heeft gestoken is dat alle leugens en bedrog waarin de beide echtparen zich uitleven nooit onder moralisme worden bedolven. De komische toon houdt de overhand, zonder dat de cFentrale vraag, wat heb je aan de waarheid, uit het zicht verdwijnt. Zeller blijft strooien met grappige en verrassende wendingen.

Frans stuk

Het is vanwege die filosofische lading een uitermate Frans stuk. Denk ook aan de seksuele escapades die Franse hoogwaardigheidsbekleders als Mitterand en Sarkozy en Hollande zich konden veroorloven. Het is daarom een goede beslissing geweest om de voorstelling niet te vernederlandsen en het in plaats van Parijs over Amsterdam te hebben of in plaats van Bordeaux over Zierikzee.

Huub Stapel steelt de show met een achteloos vertoon van nonchalance, iedere keer als hij weer eens stante pede een smoes moet bedenken. Komisch zijn vooral zijn uitbarstingen van oprechte woede als hij merkt dat zijn vrouw en vriend hetzelfde doen als hij. Hij is op een haast ontroerende manier lachwekkend als hij zijn vrouw aan het slot met een stem die druipt van berouw verzekert: ‘Ik zit zo niet in elkaar.’

Schuldgevoel

Johanna ter Steege laat op een charmante manier zien dat Alice toch niet helemaal is vergeten wat schuldgevoel is en Ruurt de Maesschalk blijft indrukwekkend kalm, als zijn beste vriend een valkuil voor hem graaft, waar hij zelf in valt. Het viertal houdt de spanning er goed in tot op het allerlaatste moment, wanneer er, na alle goede voornemens, weer een nieuwe ronde van bedrog start. De voorstelling houdt op precies het juiste moment op.

whatsappTip de redactie via WhatsApp! Voeg 'Meppeler Courant' toe als contact in uw telefoon, 06-5751 5176, en stuur ons uw tips, foto’s en video’s.