abonneer nu
Recensies

Nieuwe voorstelling Nasrdin Dchar stelt waarden aan de orde

Geplaatst op woensdag 27 februari 2019 19:14
  • Nasrdin Dchar © Raymond van Olphen

pinterestmail

Meppel - Over wie gaat het eigenlijk in de nieuwe voorstelling van Nasrdin Dchar, ‘JA’. Het lijkt te gaan over Dchar zelf en over de moeite die hij als Marokkaan van de tweede generatie heeft om afstand te nemen van de waarden die hem in zijn jeugd zijn bijgebracht.

Locatie: Ogterop, Meppel
Waardering: ****

Maar bij nadere beschouwing blijkt eigenlijk de figuur van de vader interessanter. Dchars vorige voorstelling, DAD, draaide ook al om de vader, een eerste generatie Marokkaan, die zijn hele leven hard heeft gewerkt, die daardoor niet is afgestompt of verbitterd geraakt, maar die zich zelfs een zekere wijsheid heeft verworven in nota bene een cultuur die nu op hem neerkijkt. Díe vader treedt ook op in JA.

Huwelijk

Dchar vertelt in deze voorstelling over zijn huwelijk, hoe hij 15 jaar geleden een meisje ontmoette, Amy, van gemengde afkomst (haar vader is Indo), hoe ze samen gingen wonen zonder te trouwen, omdat hij bang was dat hij door een huwelijk met een niet-Marokkaans meisje zijn ouders diep zou kwetsen. Dan ontstaat er echter een nieuw probleem, doordat Nas niet wil dat zij tijdens de huwelijksplechtigheid elkaar op de mond kussen, want dat zou een schoffering van de aanwezige familieleden betekenen. Het leidt tot een breuk tussen hem en Amy die jaren duurt. Uiteindelijk komen ze toch weer bij elkaar en besluiten het huwelijk nu door te zetten.

En dan blijkt de bedoeling van deze hele voorstelling: de vader tilt helemaal niet zo zwaar aan wel of niet kussen tijdens de huwelijksplechtigheid. Hij belooft zijn zoon zelfs, dat hij voor hem zal zingen op de grote dag. En prompt barst Dchar uit in een Arabisch lied dat hij met diepe stem zingt in een Arabische modulatie. Dáár gaat deze voorstelling over, niet over wie er nou gelijk heeft, maar over de verkeerde aannames van de zoon ten opzichte van de vader, en van de vader ten opzichte van de zoon, een vader die van alles wat hem niet aanstaat zegt: ‘het mag niet van het geloof.’ Begrijpelijke vergissingen, die echter uitgroeien tot levensgrote kwesties in een cultuur waar men niet met elkaar over persoonlijke problemen praat. En dat nota bene in een land, Nederland, waar iedereen met iedereen praat over alles waar maar over te praten valt.

Daar zit niet alleen tragiek in, maar eigenlijk net zo veel humor. JA is dan ook een best vrolijke voorstelling. Het verhaal mag dan wat clichématig beginnen, Dchar zelf weet de hele avond te boeien. Vooral zijn beweeglijkheid is uitgewerkt tot in de finesses. Of hij nu als bedeesde zoon tegenover zijn vader staat of wild dansend uit zijn dak gaat in zijn eenzame jaren of elegant als Amy met een glas in de hand tegen de deurpost leunt, de emotie in het gebaar ontbreekt nergens. De timing klopt precies. Ook in stem schakelt hij moeiteloos over van de Brabantse Harry naar de soms best grove Amy en weer terug naar de weifelende Nas. In een simpel, efficiënt decor speelt Dchar consequent de geschiedenis van zijn eigen misverstand tot op het ja-woord aan het slot, dat hij samen met de toeschouwers geeft.

Theo de Jong

whatsappTip de redactie via WhatsApp! Voeg 'Meppeler Courant' toe als contact in uw telefoon, 06-5751 5176, en stuur ons uw tips, foto’s en video’s.