abonneer nu
Recensies

‘Hotel Paradiso’: Slapstick en humor in bedaagd bergresort

Geplaatst op maandag 4 maart 2019 16:31
  • Familie Flöz. © Michel Vogel

pinterestmail

Meppel - Het is altijd weer een mirakel om te zien hoe een gezelschap een complete voorstelling kan maken waarin geen woord gezegd wordt. Zoiets vereist onder andere een haarscherp inzicht in de manier waarop wij met verwachtingspatronen omgaan. Familie Flöz kiest in Hotel Paradiso een situatie die veel mogelijkheden voor slapstick en humor biedt.

Locatie: Ogterop, Meppel
Waardering: *****

In het ouderwetse bergresort, direct herkenbaar aan het tuttige behang, de bloemen voor de ramen en de kitscherig belichte bergen in de verte, doet de ene merkwaardige gast na de andere zijn of haar intrede.

Het hotel wordt gerund door een wat onnozele man, zoon van de reeds overleden pater familias, wiens portret pontificaal aan de wand boven de lift hangt. Ook oma loopt nog in het hotel rond en bemoeit zich met van alles en nog wat door met haar wandelstok voortdurend flink in het rond te meppen. Af en toe duikt de kok op uit de keuken, agressief zwaaiend met een groot vleesmes; iedere keer als die deur open gaat horen we een hond blaffen. Tot het geblaf op een keer uitblijft, waarna we de kok weer uit de keuken zien komen met een bebloed voorschoot aan.

Verwachtingspatronen

Zo creëert Familie Flöz verwachtingspatronen waar je grapjes mee kunt uithalen. Het omgekeerde – iets wat je verwacht gebeurt juist niet – doet zich voor wanneer twee rechercheurs, herkenbaar aan hun smoezelige gabardine regenjas, in het hotel komen zoeken naar een dief. Zodra hij hen aan ziet komen, rolt de dief zich behendig op in het vloerkleed. Keer op keer stappen de rechercheurs mooi synchroon over het opgerolde vloerkleed heen, zodat je verwacht dat zij op zeker moment op die rol zullen gaan staan, maar dat gebeurt hier juist niet, zodat de dief veilig weg kan komen.

Een belangrijke rol in deze zwijgzame voorstelling is weggelegd voor het geluid. Af en toe wordt er een plaat gedraaid, zo’n ouderwets e.p.’tje, waarop Duitse schlagers te horen zijn. Dit situeert de voorstelling in een bepaalde tijd. Maar geluid kan ook stemming weergeven, zoals gebeurt wanneer een aanvallige dame zich aan de receptie presenteert. De gerant wordt meteen zenuwachtig en wanneer hij haar haar koffer achterna brengt klinkt het geklepper van zijn zolen op de trap uitermate hitsig.

Alle spelers in deze voorstelling zijn voorzien van een masker, allemaal in dezelfde stijl, iets groter dan normaal, glad en met een geprononceerde neus. Iedereen ziet er daardoor even ontwapenend uit. Uiterst vernuftig is het spel met de belichting, dat door subtiele veranderingen een verandering van stemming kan suggereren. Al die maskers maken het ook makkelijk om van rol te wisselen.

De voorstelling telt een stuk of veertien personages, maar bij het slotapplaus blijken er niet meer dan vier spelers achter te zitten, drie mannen en een vrouw. Dat zegt iets over hun vloeiende techniek.

Het warme slotapplaus van de zaal was dan ook zeker op zijn plaats.

Theo de Jong

whatsappTip de redactie via WhatsApp! Voeg 'Meppeler Courant' toe als contact in uw telefoon, 06-5751 5176, en stuur ons uw tips, foto’s en video’s.